Blog
01 september 2015

Mijn vrijheid, jouw vrijheid

Na de lessen maatschappijleer over persvrijheid, en het gesprek hierover met NRC-journalist Hans Nijenhuis en de Rotterdamse wethouder onderwijs Hugo de Jonge (zie de blog van Roadshow Persvrijheid van 29 juni), schreven leerlingen van 5 VWO opinieartikelen over persvrijheid en aanverwante onderwerpen.

Het artikel van Nadia Rinaldi werd geplaatst op www.opiniestukken.nl, zie http://www.opiniestukken.nl/opiniestukken/artikel/1006/Er-moet-persvrijheid-komen-in-China .

 

Hieronder een selectie van andere opinieartikelen van andere leerlingen uit 5 VWO.

 

Met dank aan Sara, Lies, Wietske, Loubna en Romée.

 

 

Vrijheid, gelijkheid en broederschap?

 

In Nederland heb je de vrijheid om je mening te uiten. Met het oog op gelijkheid en broederschap is het soms slimmer om dit niet te doen. Meningen kunnen kwetsen, beledigen en discrimineren. En waarom zou je je mening geven als je weet dat het iemand anders pijn doet? Is het zo erg om je mening voor je te houden en desnoods te liegen over je mening om iemand anders blij te maken?

 

Voor een fijne samenleving is niet alleen vrijheid nodig, ook de gelijkheid en het broederschap is belangrijk. Door dingen als: "Meer of minder Marokkanen?" te roepen zorg je voor ongelijkheid. Je spreekt bepaalde mensen specifiek aan. Door iets dergelijks te roepen beledig en discrimineer je mensen, je valt ze als het ware aan. Discrimineren maakt geen deel uit van gelijkheid, want je creëert een muur tussen verschillende mensen.

 

Het niet opdringen van je mening en anderen hun eigen mening laten hebben valt ook onder gelijkheid. Door je mening heel erg op te dringen, durven mensen die niet zo sterk in hun schoenen staan hun eigen mening niet meer te uiten. En iedereen heeft hier het recht op. Het is belangrijk om iedereen dezelfde kans te geven om zijn mening te uiten. Op deze manier zorg je ervoor dat alle meningen naar voren komen. Dus niet alleen de mening van de mensen met een grote mond en een veel voorkomende mening, maar juist ook die van mensen die niet snel iets zeggen en een mening hebben die niet veel voorkomt.

 

Ook kan de vrijheid van meningsuiting slecht zijn voor de broederschap. Broederschap staat voor het zorgen voor elkaar, dit houdt in dat we rekening houden met elkaar. Daarom is het belangrijk dat je nadenkt over de gevolgen van je mening, voordat je deze uit. Is het echt nodig om te zeggen wat je ergens van vindt? Of kan je je mening beter voor je houden? Door je mening niet altijd te geven, zorg je ervoor dat mensen zich niet gekwetst voelen. Ze zullen blijer zijn en beter in hun vel zitten. Dit is toch wel het achterhouden of verdraaien van je mening waard? Want wat is er fijner dan leven in een omgeving waarin iedereen zich op zijn gemak voelt?

 

Het is dus belangrijk dat er ruimte blijft voor discussie, want als er maar één mening gehoord wordt heeft de vrijheid van meningsuiting geen nut. Deze vrijheid zorgt er juist voor dat er verschillende meningen aan het licht komen. En doordat je allemaal verschillende meningen te horen krijgt, kan je een eigen mening vormen. Zonder diversiteit in meningen zullen mensen die het niet eens zijn met deze mening bang zijn dit te uiten.

 

We hebben in Nederland het recht van vrijheid. We mogen alles doen wat wij willen, mits we anderen er niet mee hinderen in hun vrijheid. Deze manier zou ook toegepast moeten worden op de vrijheid van meningsuiting. Je bent vrij om je mening te uiten, mits je de vrijheid van meningsuiting bij een ander niet belemmert. Op deze manier kan iedereen zijn mening uiten, zonder dat mensen zich onderdrukt zullen voelen.

 

Het is dus belangrijk om bij het uiten van je mening niet alleen te kijken naar vrijheid, want ja je hebt het recht om te zeggen wat je vindt, maar ook naar de gelijkheid en broederschap. Want het leeft het fijnst in een land waar vrijheid, gelijkheid én broederschap heerst.

 

Sara Kleefkens

Vrouwelijk Transformer-speeltje gezocht

We kennen het waarschijnlijk allemaal, je denkt even snel naar de Macdonalds te gaan om een Happymeal te halen. Na zorgvuldig te hebben gekozen hoe je je Happymeal samenstelt, krijg je de vraag: “bent u een jongen of een meisje?” Met een paar vraagtekens in het achterhoofd beantwoord je deze vraag. De vraag blijkt uiteindelijk te slaan op het maar al te bekende speeltje wat standaard in een Happymeal zit. Deze vraag klinkt de meeste mensen heel normaal in de oren, totdat er opeens een meisje van vier bij de kassa staat te huilen, omdat ze niet het My Little Petshop-speeltje wilde, maar de Transformer. Is zij dan geen meisje? Zij wilde toch de Transformer en die is tenslotte voor jongens. Althans dat is wat de Macdonalds impliceert. Met dit fenomeen genaamd genderstereotypering krijgen jongeren dagelijks te maken. De Macdonalds is niet de enige plek waar dit gebeurt. De hele maatschappij zit er vol mee: reclames, speelgoed en zelfs kledingvoorschriften, maar is dat wel wat wij als maatschappij willen? Willen we wel alles bekrompen in hokjes duwen?

Op dit moment zijn er in Nederland alleen al 835.000 mensen [1]die problemen hebben met hun Sekse. Deze groep mensen krijgt dagelijks te maken met vragen zoals welk toilet ze in moeten lopen om gewoon even naar de wc te kunnen. Vaak begint deze identificatie met het andere geslacht al op jonge leeftijd. Dit uit zich dan in met ander speelgoed willen spelen of absoluut niet die bepaalde kleding aan willen. De ouders van deze kinderen vinden al snel dat het kind zich aanstelt of zeggen zelfs dat hun kind zich maar moet aanpassen. Daardoor kan een keuze tussen Macdonalds-speeltjes veel verwarring en woede oproepen. Deze kinderen krijgen namelijk constant van hun ouders te horen dat wat de kinderen zelf vinden er niet toe doet. Door dit soort situaties komen kinderen op latere leeftijd in conflict met zichzelf en hun ouders en dat gaat voor alle partijen niet zonder leed.

Naast deze 835.000 mensen is er ook nog een grote groep mensen die gewoon andere interesses heeft. Vrouwen die “mannelijke interesses” hebben staan bekend als tomboys. Zij zijn vaak lomp, sporten veel en lopen er altijd maar slonzig bij. Mannen met “vrouwelijke interesses” worden al snel verwijfd of homo genoemd. Verwijfde mannen interesseren zich in mode en hun haar en zij zijn vaak passief en overdreven angstig, althans dat is het stereotype wat hedendaags heerst. Beide stereotypes hebben een negatieve bijklank, alsof van het andere geslacht zijn het ergste is wat iemand kan overkomen. Door dit negatieve beeld ontstaat er veel onzekerheid bij jongeren met deze “aparte” interesses. Zij worden als het ware in een hokje geduwd, waar zij helemaal niet in passen. Vaak voelen zij zich niet gehoord of niet serieus genomen en dat kan voor ernstige problemen zorgen.

Het lijkt alsof afwijken van de norm simpelweg niet geaccepteerd wordt. Waarschijnlijk komt dit door onwetendheid en kan het worden opgelost met voorlichting en als het al te laat is voor een slachtoffer van deze genderstereotypering kan diegene met een psycholoog gaan praten en op die manier tot een oplossing komen. Dit gaat veel geld kosten, maar uiteindelijk verdient iedereen een kans om zijn of haar eigen meningen persoonlijkheid te vormen en dus ook zelf te bepalen met wie zij zich identificeren.

Kortom iedereen hoort de ruimte krijgen om zijn eigen mening en maniertjes te kunnen vormen. En of dit nou op een verwijfde of op een tomboy manier gaat, uiteindelijk hebben we allemaal het recht op vrijheid van meningsuiting en daar hoort ook genderidentificatie bij, want even eerlijk willen we niet allemaal het Transformer-speeltje?

 

Lies Kelder

 

 

Hallo Chinees……Je Suis Wietske!

 

Ik was laatst bij de afhaalchinees toen er een echte Crooswijker binnenstapte: Hallo Chinees……doe mij een biertje!

Niemand die daar van op keek, de man kreeg zijn fluitje en deed zijn bestelling.

 

Wonderlijk is het toch dat iemand dat zomaar kan roepen bij de afhaalchinees. Moet je eens proberen bij een Turkse slager, een Marokkaanse groenteboer, of Vlaamsche bakker.

Hallo Belg……doe mij een baguette! Ze zien je aankomen.

Ik denk dat je er eerder een petit pain naar je hoofd krijgt dan dat je nog normaal geholpen wordt. En terecht toch?

 

Je gaat toch ook niet een koosjere slagerij binnen en roept dan: Hallo Jood….doe mij een onsje pastrami! En als we Indisch willen eten gaan we toch allemaal naar die gezellige Toko en niet naar de Indo?

 

Maar hoe zit dat dan in elkaar? En is dat allemaal ok zo?

Moet er gewoon 50/60 jaar overheen voordat we onze nieuwe landgenoten normaal aanspreken? Heeft het te maken met ons gedrag in de overzeese gebieden indertijd of wat er met de Joden is gebeurd in de oorlog? Is de regel dat een groepering eerst slachtoffer moet zijn geweest voordat ze ons respect krijgen? Wat is dat toch?

 

Het is eigenlijk niet te beredeneren, waarom noemen we een kleermaker van Nederlandse afkomst gewoon kleermaker en een kleermaker uit Turkije de Turk of de Arabier.

In de kleedkamer op de sportschool klinkt het echt zo, “joh dan ga je toch even naar de Arabier……Ze weten niet eens waar de goede man vandaan komt. Het klinkt in mijn oren toch echt denigrerend.

 

We leven in Nederland in een prachtig vrij land waar veel kan en mag, en waar mensen (misschien afhankelijk van het weer) gemiddeld toch tolerant genoemd kunnen worden. Vaak wordt er maar wat geroepen en soms voelen mensen zich dan gekwetst. Dat gevoel hebben we gewoon te respecteren. ‘Doe normaal man, doe zelf normaal!’

 

Geloof me, het gaat echt mis wanneer we een ander zijn of haar verdriet niet gunnen, wanneer we het belachelijk vinden wat een ander voelt of denkt.

En het gaat ook echt mis wanneer we alles altijd maar blijven roepen, omdat er veel kan en mag. Vrijheid van meningsuiting is een mooi ding, maar je hoeft niet altijd het randje te zoeken.

 

Als het in Nederland gaat over samenleven gaat het al gauw over de Nederlandse cultuur en identiteit. Dat roept veel emoties op!

Eigenlijk zijn Nederlanders net zo aan het immigreren als de mensen die wij migranten noemen. Hoe ziet Nederland er vandaag uit, toch heel anders dan vroeger? Is dit nog het bekrompen Nederland van de jaren 50?

 

We zijn voortdurend online en mobiel, we communiceren met de hele wereld, we eten fusion-food; we mengen sushi met Hollandse garnalen.

 

Technologisering zorgt voor welvaart en vooruitgang, dat wil iedereen. Het zorgt ook voor nieuwe sociale verbanden, we communiceren met iedereen.

We voelen ons verbonden met vreemden die 10.000 km verderop wonen, mensen die we niet kennen, niet zien, niet spreken. Dat vinden we normaal, dat vinden we interessant! Waarom is het dan zo ingewikkeld om samen te leven met verschillende culturen en religies.....

Wat van ver weg komt vinden we kennelijk interessanter dan de nieuwe culturen in eigen land. Ik denk dat het niet zo heel lastig hoeft te zijn, het begint bij normaal doen, zelf normaal doen! En als je dan al de behoefte hebt om te discrimineren..............doe het dan gewoon niet. Wel zo gezellig!

 

Hallo allemaal..........Je suis Wietske

 

Wietske Offers

 

 

 

Vrijheid van meningsuiting: Welkom in mijn wereld.

Welkom in mijn wereld, als een geboren moslima in Nederland met Marokkaanse roots die ook een hoofddoek draagt. Vrijheid van meningsuiting is een onderwerp waar ik vaak aan denk. Ik krijg regelmatig te maken met opmerkingen die volgens velen onder ‘Vrijheid van meningsuiting’ vallen. Een opmerking als ; ‘Theedoekje!’ of 'Terrorist' zouden … kunnen gemaakt mogen worden , doordat Nederland een vrij land is . Iedereen ziet vrijheid van meningsuiting anders ,maar ik zie het niet als iets om mensen mee te beledigen.En onder vrij land verstaan wij ook dat iedereen vrij is om te laten zien wat zijn godsdienst en levensovertuiging is dus waarom zouden mensen elkaar op straat moeten lastig vallen? Ik heb nog een ander voorbeeld te noemen, terwijl ik aan het lopen was werd ik al een tijdje in de gaten gehouden door twee vrouwen. Nadat ik al een tijdje gelopen had merkte ik op dat ze mij achtervolgde. Ik keek ze aan en toen kwam alles boven water ; ze scholden me uit voor terrorist en haatgelover. Op zulke momenten vraag ik me af waarom is dit toegestaan, waarom is dit vrijheid van meningsuiting? Nederland is een vrij land dus zulke opmerkingen zouden immers gemaakt mogen worden. Maar ik vind zulke opmerkingen niet onder vrijheid van meningsuiting vallen ,terwijl de tegenpartij dit er wel onder vindt vallen. Zo zie je maar dat vrijheid van meningsuiting bij alle mensen zijn eigen betekenis kent. Tijdens zulke situaties dwarrelen vooral de vragen als 'Wat heb ik fout gedaan?' of 'Wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen?' door mijn hoofd. Maar na een tijd nadenken weet ik dat er niets aan te doen valt, het is niet te voorkomen want dit is een vorm van vrijheid van meningsuiting, daar heb ik niets op te zeggen. Genoeg vooroordelen te lezen op social media, genoeg vooroordelen waarbij ik me niet aangesproken voel, maar ik toch door de wereld op die manier wordt gezien. Deze vooroordelen hebben meestal betrekking op mijn hoofddoek. Het zou een vorm van onderdrukking zijn, maar ik voel me juist zo vrij als een vogel met mijn hoofddoek op. Ik voel me gewoon mezelf! Mijn hoofddoek behoort tot mijn identiteit, zonder mijn hoofddoek ben ik incompleet.

Iedereen heeft zijn eigen identiteit.Natuurlijk ben ik trots op mijn Marokkaanse roots en altijd bezig met mijn identiteit. Vooral de grappige momenten waarbij mijn achternaam vaak verkeerd wordt uitgesproken. Of de momenten wanneer mensen berbers van je willen leren. Dit hoort bij mijn identiteit daar zijn ook vele andere mensen in geïnteresseerd. De islam hoort natuurlijk ook bij mijn identiteit en dat is iets wat ik altijd zal vasthouden. Ieder mens is verschillend met een andere identiteit en vooral in het multiculturele Nederland. Dat is iets om trots op te zijn. Ik krijg natuurlijk niet alleen negatieve opmerkingen naar me toe geslingerd. Op straat krijg ik ook complimenten over mijn hoofddoek. Een vrouw had me het meest geraakt, ze kwam naar me toe en vertelde mij hoe mooi ze mijn hoofddoek vond. Ik werd natuurlijk al meteen gemotiveerd en daarna voegde ze eraan toe dat ik trots op mijn geloof moest zijn en vooral op wie ik ben. Je identiteit is iets waar je je vooral niet voor moet schamen en je ook niet moet laten tegen houden door opmerkingen als 'Willen we meer of minder Marokkanen'. Dit mag dan wel onder vrijheid van meningsuiting vallen, maar is voor mij meer een bron om nog meer het goede te doen en mij door niemand te laten stoppen. Iedereen heeft recht op de uiting van zijn eigen identiteit, recht om jouw eigen persoonlijke wereld te tonen. Of je nou Nederlands , Turks of Surinaams bent in mijn wereld is jezelf/identiteit uitten ook een vorm van vrijheid van meningsuiting, vrijheid om jezelf te zijn en dat is het aller belangrijkste.

Dit was mijn wereld, Loubna’s wereld.

 

Loubna Tahrioui V5A

 

 

‘’Of hou je niet zo van pizza?’’

Het lijkt wel alsof wij als de mensheid in een periode zijn beland waarin mensen door het leven gaan met zerogene. Een periode waarin niets te gek is; alles mag gezegd worden als het maar geen directe aanzet is tot haat of het in de vorm is van een bedreiging. Hier ligt de officiële grens voor vrijheid van meningsuiting. Wij vergeten een belangrijk punt dat ook in dit rijtje hoort. De grens wordt voor mij ook overschreden, en het behoort naar mijn idee tot discriminatie, wanneer een uitspraak een vernederend aspect bevat. Deze vorm van discriminatie komt vaak voor in een situatie waarbij de machtsverhouding onduidelijk is, zoals de verhouding tussen een gast en een bediende in de horeca. De gasten die je namelijk dagelijks bedient zijn vaak overduidelijk niet op het mondje gevallen en hebben vaak hun principes voor die avond op hun borst geschreven. Vaak is hun motto dan ook: ‘’Lang leve de vrijheid van meningsuiting’’.

Discriminatie op de werkvloer is een actueel veelbesproken nieuwsitem. In deze items worden er veel onderzoeken gedaan naar het verschil in bijvoorbeeld het salaris tussen een man en een vrouw die dezelfde functie uitoefenen. Helaas worden er in dit soort onderzoeken nooit gekeken naar de discriminatie met betrekking tot de onduidelijke machtsverhouding tussen een gast en een bediende. Deze indirecte vorm van discriminatie is namelijk wel sterk aanwezig.

Ik als jong meisje van zestien, dat als bediende werkzaam is in de horeca, heeft jammer genoeg vaak last van deze vorm van discriminatie. Op een avond waar deze vorm van discriminatie duidelijk merkbaar is, wordt met een vernederende of beledigende uitspraak mijn waardigheid aangetast en wordt er direct een kwetsbare omgeving gecreëerd. Als bediende weet je al snel wat voor avond het wordt als je merkt dat de lolbroek … is aangetrokken door je gasten en de neerbuigende opmerkingen je om de oren vliegen. ‘’Schat, schenk jij nog een wijntje voor mij in?’’, ‘’Serveerstertje, kom je ff bij ons zitten. Zouden wij nou zo ongelofelijk gezellig vinden’’ of de klassieker ‘’Wil je eerst pizza en dan neuken, of hou je niet zo van pizza?’’. Op dit soort momenten is het dan nog moeilijk om je te houden aan de gouden regel van de horeca: de klant is koning.  Waarom zou ik een gast behandelen als koning als hij het gedrag vertoond dat op het niveau is van een boer…. . Waar zit de grens bij gasten? Gasten komen naar een restaurant om een leuk avondje uit huis te beleven en een lekker hapje te gaan eten. Deze intentie wordt dus volledig misbruikt na uiting van deze typen neerbuigende uitspraken.

Zelf ben ik al sinds mijn 15e actief in de horeca. Ik werk namelijk bij een drukbezocht Italiaans restaurant. Omdat wij grote porties aanbieden, is er bij ons de mogelijkheid om het overgebleven eten in een ‘’doggybag’’ mee te nemen voor thuis. Vaak moet ik dus de vraag stellen aan mijn gasten of ze nog iets meer naar huis willen nemen. De vraag is nog maar net uit mijn mond gerold of de klassieke uitspraak komt alweer op tafel: ‘’Geen doggybag voor mij, wel neem ik jou graag mee naar huis, is dat ook een mogelijkheid?’’. Als beleefde bediende lach je vol overtuiging mee om vervolgens in de ogen te staren van de mannelijke gast die het stiekem wel een goede openingszin vond om mijn nummer te vragen. Gelukkig ben ik niet het type persoon dat dit soort uitspraken serieus neemt. Ik lach er maar om en ga vervolgens door naar andere tafels die mij als jonge meid wel serieus nemen. Ik weet dat vele meiden in de horeca hier wel mee zitten. Het is toch belachelijk dat wij als jong volwassen dames worden behandeld als een los lopend lustobject. Wij staan met veel passie heel de avond ons werk te doen en daarom is dus ook het laatste waar wij zin in hebben een misplaatste grap over ons achterwerk.

Is deze vorm van discriminatie berust op het feit dat wij als jongere meiden kwetsbaarder zijn dan oudere vrouwen? Of moeten wij het probleem niet zoeken bij onszelf maar de schuld afschuiven op de huidige ontwikkelingen in vrijheid van meningsuiting waarin het geaccepteerd moet worden dat er misplaatste opmerkingen worden uitgesproken. Deze vorm van discriminatie moet in de huidige maatschappij niet meer worden toegepast. Natuurlijk is een grapje hier en daar geen probleem. Je werkt in de horeca om je gasten een gezellige avond te bezorgen. Deze interactie maakt het vak interessant. Wanneer gasten die interactie naar een ander niveau tillen en misbruiken neemt mijn werklust af. De horeca is een vak apart. Dat blijkt maar weer.

Romée van der Veen

 

 

 

 

 

 

[1] Dit is een grove schatting volgens de Rutgers WPF in 2012. Van de mannen voelt 5.7% zich niet eenduidig man. Van de vrouwen voelt 4% zichzelf niet eenduidig vrouw. 0.6% van de mannen en 0.2% van de vrouwen heeft een wens tot (gedeeltelijke) geslachtsaanpassing.

 

zoeken
kalender
Meer Blog-items...
  • Het Libanon is morgen één groot theater met WIRED!
  • FLL klassenfinale
  • De Hoflaankerk; start van het nieuwe schooljaar
  • Sam van der Jagt naar Princeton University
  • Brugklasleerlingen 2017-2018
  • Schoolroeikampioenschap
  • Dutch Delta wint 1e prijs in de categorie Core Values op FLL Open European Championship in Århus, Denemarken
  • Schrijversdag 2017
Pagina 1 van 9EersteVorige[1]2345VolgendeLaatste